...de nuevo nunca, ese era el título...
..se han fundido las luces de éste camino,
y yo sigo justo en el medio, esperando no se muy bien a qué...
O outro día falaba do tempo.
E hai algo peor que o tempo.
A espera.
E saber que esperas a nada.
Ou non saber exactamente a que estás esperando.
Simplemente, sentirte baleiro.
E non é que non fagas nada, que estés quieto, como Miguelito (dMaFaLda!), esperando algo da vida.
Podes non parar de facer cousas.
Sen embargo, falta algo, e non fas nada ó respecto.
Nin sequera eres capaz de saber se poderías facer algo o respecto
ou as cousas son así
ou non.
simplemente
de novo
nunca
2 comentarios:
...a espera... pero no fondo non é realmente especial a espera? saber que alguén espera por tí..que tí tes alguén a quen esperar....
volver e marchar, nos extremos das esperas, son os puntos nos que somos sabedores de que vaga a pena facer o esforzo..algo en tí sabe que vaga a pena...... :)
encantame o post, o blog, e todas esas pezas q o forman, moitas grazas por descubrirme algunhas, pouco a pouco irei descubrindo o resto ;)
moitos bicos!!!!!
vaia, e ti xq o x quen esperas?
Publicar un comentario