Memorias...
distantes
perdidas
agochadas
Non sabía, non sabía como recuperalas. E miraba cara adiante e só atopaba baleiro.
si, había algunha verdade... pero ¿de que lle servían esas verdades??
Eran verdades de pés, verdades de fíos, verdades de rutinas
Quería saber as verdades-sorpresa, as verdades-bicos, as verdades-esperanza...
queria que se cumplisen os soños-nube-verdade.
1 comentario:
Se non houbese verdades-sorpresa (se non fosen sorpresa só serían verdades, non é?) o camiño cara adiante si que sería entón baleiro de todo. Porque para algúns ás veces o futuro xa é ben baleiro.
É melhor não seres tão triste!
Publicar un comentario