PeZaS de NonDurMiR

- en Metros, demais -

2007-11-13T13:17:00.000Z

-Sentín

-sentí

-sen ti... sentei.

[Como diría Manu Chau... Esperando pola new wave...]

aristas galegos en acción procú: O Leo tamén afirma haberen cús

2007-06-13T11:17:00.000Z

Memorias...
distantes

perdidas

agochadas

Non sabía, non sabía como recuperalas. E miraba cara adiante e só atopaba baleiro.
si, había algunha verdade... pero ¿de que lle servían esas verdades??
Eran verdades de pés, verdades de fíos, verdades de rutinas

Quería saber as verdades-sorpresa, as verdades-bicos, as verdades-esperanza...

queria que se cumplisen os soños-nube-verdade.

Mañás...

2007-05-23T00:57:00.001Z

NovemBro Caiu, pesado, como can os sacos de guisantes dos barcos que veñen do horizonte. Quizáis golpeou o chan un par de veces antes de acabar rompéndose. E aínda que non está feito de cristal, senón de pequenas follas cosidas as bágoas de chuvia e outros refrixerios, escachou.

So se oíu un doce tiiin. [tiiinnnnn...iiiin...nnn...]

Soa así cando se creban os corazóns e as amapolas. E algunha que outra alma perdida.

E quedaron milleiros de pedaciños, coma migallas de pan, pequenos e sabrosos cachiños de recordos, esparcidos por tooodolos meses do ano. Novembro fixo que todos os seus dias desaparecesen e a pesar disto, agora estaría sempre presente.

[Cando MarZo espertou, cabreouse un pouco. Las cosas no se dicen así!
Viña con ganas de florecer, pero atopouse cun montón de raíces]

DesXeO

2007-05-09T00:39:00.000Z

E quedaron as tumbas abertas
cos soños prohibidos asomando por elas
coas súas espiñas
e cadeas.

Quedaron os corazóns descosidos;
as noites fantasmas,
demasiado pequenas para os pesadelos.

Marchou unha lousa,
nesta nosa longa noite de pedra.

E agora, quizáis, sexamos capaces de non afogar.
Malabaristas das casualidades...

nunha man, a espera
noutra, os soños

e en equilibrio no nariz de paiaso, a fantasía abanea.

2007-03-20T00:35:00.000Z

DeTeSTo que non Me MiRes.
Que o DiGas Así, CoMa se Non ImpoRtaSe.

CoMa se Non se RoMPeSen MiL soÑos.
coMa se ToDo FosE un NaDa.

E realMenTe, So queDa NaDa

Porque QueRia GarDar Un CaChiÑo de Todo
quE me RegalaraN teUs Ollos
e Non Me Miraches...

Dez da MaÑá

2007-03-10T15:53:00.000Z

(Pontes Veteris: Praza da Ferrería)

Si, son as dez dun sábado.
E non podo pedir máis que camiñar polas rúas soleadas por fin de Pontevedra, sen frío, coa mirada curiosa, buscando números, tapando a expresión somnolienta cun palestino roubado (muahaha) e comprar un periódico para informarme como boa comunicadora e un croissant como boa desayunadora. Pérdome na ferrería unha mirada especial, cando un montón de gaviotas se sincronizan para graznar e axitar as ás todas á vez.
Soa no pendrive, antes de acabarselle a batería (coma sempre nos mellores momentos) Snow, de Red Hot Chilli Peppers..... E aínda que o sono me queira demostrar o contrario, parece que este vai ser un bo día :)

The more I see the less I know 
The more I'd like to let it go

When will I know that I really can go
To the well one small town to decide on
When its killing me, when will I really see
All that I need to look inside

Come to believe that I better not leave
Before I get my chance to ride
When its killing me, what do I really need
All that I need to look inside

Ön My MïnD

2007-03-06T02:06:00.000Z

On my mind, on my mind, on my mind, on my mind there's a thing that I can't explain

and I'm quiet, yes I'm quiet, very quiet, really quiet most of my time

You say I was a good friend and I have gone downhill, honestly,

I don't know if you were so to me

Can you understand me?

can you hear me shout?

If you don't understand me leave me in my cloud

Na miña mente hai algo que non podo explicar. Si, estou tranquila, moi tranquila, a maior parte do tempo. Dixechesme que era unha boa amiga mais deixachesme cair montaña abaixo. Sinceiramente non sei se ti tamén o fuches para min. Podes entenderme? Non me escoitas berrar??? Se non me entendes, por favor, deixame quedar na miña nube.

"De NueVo, NunKa"

2007-03-05T16:30:00.000Z

...de nuevo nunca, ese era el título...
..se han fundido las luces de éste camino,
y yo sigo justo en el medio, esperando no se muy bien a qué...

O outro día falaba do tempo.
E hai algo peor que o tempo.
A espera.
E saber que esperas a nada.
Ou non saber exactamente a que estás esperando.
Simplemente, sentirte baleiro.
E non é que non fagas nada, que estés quieto, como Miguelito (dMaFaLda!), esperando algo da vida.
Podes non parar de facer cousas.
Sen embargo, falta algo, e non fas nada ó respecto.
Nin sequera eres capaz de saber se poderías facer algo o respecto
ou as cousas son así
ou non.
simplemente

de novo

nunca

Sacher TorTe

2007-03-04T20:10:00.000Z

Día de Domingo. Día de Resaca (senón física, sí psicolóxica).

Penso en como seguir adiante. Chegar ata o luns: primeira meta.

Soa a voz de Xan de fondo decindo... "no chiiiri, no chiiiri as mellores resacas". Pero sen carnet queda un pouco lonxe!

María yace cual solecillo no sofá-colchón. Acabo de ducharme. As neuronas necesitan un plan...

Así que...

"Verano en Berlín", de Andreas Dressen
"De latir, mi corazón se ha parado", ca nosa estrela Romain Duris. (que nos recordará sempre a eso de... vaiamonos de Erasmus por favor! ou a Barcelona!!!!) -- que por certo, estamos a quince días de saber si iremos para o ano a algun lugar incierto con beca... ains!
Y de camiño, a maior putada que me puideron facer... por unha chocolatería en Ponte!!! así que na, alí me deixo caer... pensando... ¿Que faría Marcos en Viena un día coma hoxe?? Seguramente, raiar a Tere ata que lle comprase unha SacherTorte! e nada... aí está esperando, a que comecen as pelis...

Agora:

- unha nova semana. A semana na que sempre te propós empezar a cero o cadrimestre (si, xa sei que foi fai un mes, pero as cousas ó seu tempo). Así que polo ben do meu proximo exame, espero organizar os meus apuntes, a miña habitación, o meu traballo (si Chechu se recupera da súa varicela e teño un jefe que me poida contratar) e a miña vida intelectual (e que me troixen de Tui moi concienciada 100 años de Soledad e juro solemnemente empezalo). Aí vou! (a prepararme un mate!)

2007-03-03T16:30:00.000Z

Miras o teu lado e ves pasar o tempo.

Qué simpático é. Como nos engana.

Nos, aí, vivindo. E el, arrancandonos os segundos de vida con rabia. Róubanos cada suspiro. Cada pestanexo. E só nos damos conta cando as cousas cambian o noso redor.

Fai unha semana... Estaba en Londres...

Fai un mes... en plena época de exames

Fai dous era Nadal e aínda estaba a curta do cidadán sen comezar.

Fai tres parecía imposible ter tantos traballos que entregar xuntos, e pensaba que oxalá fose pronto Nadal, para descansar, e ver a meus primos. Fumaba o meu primeiro cigarro consciente.

Fai catro meses aínda eramos dous con narices pintadas de paiaso.

Fai cinco meses reencontrábanse as fuantásticas

Fai seis falaba en alemán. Compraba cascabeis de leopardo.

Fai sete se casaba unha das miñas mellores amigas. Durmiamos en buses incómodos

Fai oito non se podía vivir co sol, íamos a festivais, disfrazabamonos glamourosos.

Fai un ano viviamos con Martisei. Era o meu primeiro ano fora. Superara a primeira tanda de exames. Estaba a punto de irme de viaxe a Madrid e de rodar coma unha bola polos kebabs de Umut.

Fai dous salín tanto como na miña vida, e estudiaba máis horas ainda. Iamos de viaxe a Paris. Morrera meu avó. Selectividade quedaba preto e acongojaba. Nacía Felix o meu cactus.

Fai tres anos salir era meterse servilletas do Irlandés de Relleno e beber cerveza mentres facíamos grandes planes de futuro.

Fai catro anos a ESO nos parecía complicado. Non tiña nin idea de que carreira faría. Comezaba a formar amizades que quedarán aí para sempre. Non podía nin imaxinarme que eu tamén sabía namorarme. Nin que catro anos depois sería capaz de comer nun chino en Londres.

Fai cinco anos saliamos os domingos ata as oito e media da tarde. Bebíamos Vozka con Lima e Baileys con Cacaolat. E nos sentíamos maiores a pesar de que por ter catorce anos non nos deixaran entrar nas pseudos-discos. Non coñecía a María, nin a Lorena. Creía que o maior acto intelectual consistía en ler a Neruda, e cantar Jarabe de Palo e Estopa ata desgañitarnos.

Fai dez anos os meus deberes eran dibuxar mapiñas e aprenderme as partes do corpo. Soñaba con vivir nunha casa. Quería que fosen vacacións para pasalas na aldea coa miña prima. Me namoraba cada tres segundos de calquer persona que me falase, fose do sexo oposto e tivese algúns meses máis ca min. Flipabamos ca super nintendo. E o meu hobbie favorito era leer e meterme hostias na bicicleta. Grababa programas de radio cas miñas amigas e me encantaba Marta Sanchez e a música étnica.

Que simpático.

e algún dia

falarei de fai

vinte anos

e me acordarei de días como hoxe.

"Fai vinte anos estaba no meu segundo curso de universidade. Dábame unha
profesora que saia na TVGA, fixera a miña primeira curta, gañara algúns premios
de narrativa. Estaba rodeada de amigos, acababa de adoptar a miña gatiña negra. Fun a Londres por primeira vez cos meus amigos e a vida, realmente, merecía a
pena. Daquelas, aínda non sabía que...."

DeSPeGaR

2007-03-01T16:43:00.000Z

DesPeGar...

E VoLvEr...

eStáN TaN uNiDos CoMo a ViDa e A MorTe.

Por Eso PiDo un BiLLeTe Só de IDa!
CoMo Os Da aMiZaDe

AuTéNtiCa
CoMo os MeuS aMiGos

AuTéNtiCos!

EsTéN donDe EsTéN
Aki
No MesMo Sofá

Ou aKoLá
Na MesMa RaDioFreCueNcia PsiCoLóxiCa

GraZas!

2007-02-28T18:55:00.000Z

Estreno desafogos de intentos de cor.

Estrés me estaba escondendo de vivir.
Ou vivir me estaba escondendo de soñar.
Quizáis vivir os soños me estaba sacando tempo para vivir soñando.
De tódolos xeitos, xa os soños remataron,
e volve ser necesario ter que soñalos.

Acompañame a soñar hoxe, a miña taza do Starbucks, a película de Michel Gondry "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" (si, another time) e un pouco de crema de cacahuete.
Por LonDon.
E un coxín de pelo negro.